“Om je gezicht te zien gebruik je een spiegel en om je ziel te zien een kunstwerk” Georges Bernard Shaw.

I am not a blogger….but maybe we are!

Over tijdeloosheid
Zoals er niets nieuws is onder de zon, zo is niets ook helemaal aan zichzelf gelijk. Het identieke verschilt altijd een fractie van zichzelf. Een zaak van details. En “anders” is niet per definitie beter of slechter, het is gewoon zichzelf, maar dan in één of andere vorm van beweging, of in één of andere fase op weg naar een onontkoombare evolutie. De dynamiek van Tijd. Enkel kijken kan ons helpen om te speuren voorbij het evidente, om vervolgens het niet voor de hand liggende te kunnen zien. Om het te kunnen voelen en beleven. Water vloeit en stroomt voortdurend, Pantha Rei, maar ze is en blijft wel zichzelf in al haar verscheidenheid. Daardoor wordt ze in zekere zin tijdeloos.

De onrust van het kijken
We kijken niet meer, maar we consumeren beelden. Deels omdat ons brein zo is ingesteld dat het fungeert als een ongedurig en rusteloos speuren naar de gevaren van het ongewone, op onze hoede voor het vreemde of onbekende, of het op zoek is naar een houvast. Deels omdat we overspoeld worden door een onmeetbare veelheid aan beelden dat het brein verplicht wordt tot een eigenzinnig selecteren van wat voor onszelf van belang en van nut kan zijn. Een selectie die haar oorsprong kent in e structuur van ons brein, in onze cultuur, onze opvoeding en hoe we door wat we meemaakten geworden zijn wat we zijn.

Over de gelaagdheid van kunst.
Er wordt beweerd dat schrijven een soort van schilderen met woorden is, zoals een schilder in hoofdzaak met kleuren spreekt, een beeldhouwer met vormen en materie, een fotograaf met licht en contrasten, een musicus met klanken en ritmes, een tekenaar met lijnen en leegtes. Ik denk eerder dat een creatief iemand zowat alle elementen, bewust en ook deels onbewust, beredeneerd of intuïtief, meeneemt in zijn of haar verhaal. Het is een wat eigenzinnige en vreemde combinatie van licht en duisternis, van vormen en leegtes, van lijnen en vlakken, van kleuren en monochromie, van klanken en stiltes. De muziek van een bestaan. Een ziel aan het werk. Van betekenis en een zoeken naar betekenis. Van zijn en niet zijn. Hoe meer die elementen zich in elkaar vervlechten en in dialoog gaan, hoe groter de gelaagdheid van de wereld die herschapen wordt. Dan pas wordt het kunst….!

Over creativiteit.
De drang naar creativiteit. Is het vanuit een menselijke behoefte om de dagelijkse realiteit te kunnen bevatten dat we een spoor willen nalaten? Of om het leven te kunnen beheersen, door deze een vorm te geven en te hertalen naar een andere en nieuwere context? Waar het zoeken naar een essentie en dus naar de zin van het zijn en het leven, één van de grondmotieven zou kunnen zijn voor onze manier van handelen? Naast het bevredigen van wat uiteindelijk wellicht onbevredigbaar is, namelijk de drang naar lust en plezier om de onzekerheid te bestrijden of te ontvluchten? Of is het een zoeken naar de illusie van een zekerheid? Een honger naar een zekere erkenning van je bestaan? Naar de zekerheid van een voetafdruk of een identiteit? Kan het ook niet een beetje van dit alles zijn, gemixt in een bruisende cocktail waar we uiteindelijk soms in verdwalen? Spielerei, maar dan wel met een zekere ernst? Of houden we ons een spiegel voor? Alleen de stilte weet dat lang niet alles is wat het lijkt. Misschien nemen we onszelf soms wat te veel te vaak en te snel aux sérieux….?